કોર્પોરેટ જગતની કેટલીક રમૂજી વ્યાખ્યાઓ અને અપ્રેઝલ ગીતા

પ્રોજેક્ટ મેનેજર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે નવ સ્ત્રીઓ ભેગી મળી એક મહિનામાં બાળક પેદા કરી શકે. પ્રોજેક્ટ ડેવેલોપર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે એક બાળક પેદા કરવા માટે ઓછામાં ઓછા ૧૮ મહિના જોઈએ. પ્રોજેક્ટ કો-ઓર્ડીનેટર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે એક સ્ત્રી એક મહિનામાં નવ બાળક પેદા કરી શકે છે. માર્કેટિંગ મેનેજર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે પુરુષ અને સ્ત્રી વિના પણ બાળક પેદા થઇ શકે. ક્વોલીટી કંટ્રોલ મેનેજર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે બાળક બનાવવાની આખી પ્રક્રિયા જ ખોટી છે. પ્રાયોગિક-રિસોર્સ ટીમ…. જે એમ માને છે કે સ્ત્રી-પુરુષ મળે તો સારું અને ન પણ મળે તોયે ‘અમે’ બાળક પેદા કરાવી દઈશું. ડોક્યુમેન્ટ્સ બનાવનાર ટીમ…જે એમ માને છે કે બાળક જન્મે કે ન જન્મે નવમાં મહિને આપણું થોથું તૈયાર…બધી ટીપ-ટોપ માહિતીઓ સાથે… ટેસ્ટર એટલે એવી વ્યક્તિ… જે હંમેશા પત્ની ને કહેતો ફરે છે કે ..યાઆર! આ બાળક આપણું છે? છેલ્લે…ગ્રાહક એટલે (બેચારી) એવી વ્યક્તિ… જે એમ માને છે કે “હ્મ્મ્મ્મ્મ?!?!?!….મને બાળક શાં માટે જોઈએ છીએ?!!!?!?!! ---------------------------------------------------------------------

એ તો રામ જાણે !

શરૂવાત પત્રોની વાતથી કરીએં.

૧૯૪૦ સુધી પત્રની શરૂવાત આ પ્રમાણે થતી, "સ્વસત શ્રી મુંબઈ બંદર મધ્યે માવિત્ર (વડિલનુ નામ), વડોદરાથી છોરૂં (પત્ર લખનારનુ નામ)ના ૧૦૮ વાર પાયલાગણ વાંચસો.

ત્યાર બાદ જે સમાચાર લખવા હોય તે લખાતા.

૧૯૫૦ બાદ શરૂવાત આ પ્રમાણે થતી, "પુજ્ય પિતાશ્રી,...."

એ જમાનામા પત્ર લખવા તથા પત્ર વાંચવા સાથે ભાવનાઓ જોડાયલી હતી. દિકરીને પત્ર લખાવતી વખતે માતાઓ રડતી. દિકરીનો પત્ર આવે ત્યારે તો અચુક રડવું આવી જતું. સગા-સબંધીઓ, મિત્રો વગેરેની ભાવનાઓ પત્રોમા વ્યક્ત થતી. પત્ર-મિત્રો પણ પત્રોની આપ-લે દ્વારા સ્નેહ્-ભાવ વ્યક્ત કરતા. લોકો ટપાલની રાહ જોતા, અને પત્રો વર્ષો સુધી સાચવી રાખતા.
૧૯૯૫ સુધી આપણે પત્ર લખતા.


૧૯૯૫ થી ઈ-મેલ લખવાની શરૂવાત થઈ.

૧૯૯૬ ની આસપાસ મોબાઈલ ટેલિફોન મુંબઈમા આવ્યા.

૨૦૦૦ ની આસપાસ SMS ની શરૂઆત થઈ.

૨૦૦૮ મા Tweeter ની શરૂઆત થઈ ગઈ. ૧૪ વર્ષોમા ઘણું બધું બદલાઈ ગયું.

ઈ-મેલના આવિષકાર સાથે, લાગણી અને ભાષાનુ સ્થાન Technology એ લઈ લીધું.

You are નું u r થયું. Telegraphic ભાષા પણ વામણી લાગે, એવી ભાષાનો આવિષ્કાર થયો. તારા કરતાં Computer નુ મને વધારે knowledge છે એમ બતાવવાની હોડ શરૂ થઈ.

SMS ની શરૂઆત પછી તો communication નુ સ્તર એટલું નીચું ગયું કે તેનુ વર્ણન કરવું મુશ્કેલ છે. પચાસ ટકાથી વધારે SMS ગંદા jokes મોકલવા માટે થાય છે.

હવે Tweeter આપણને ક્યાં લઈ જશે એ તો રામ જાણે!

('ઈન્ટરનેટ પરથી')

ઘુવડની પુત્રીના લગ્ન

એક વાર એક ઘુવડને તેની ઉંમરલાયક પુત્રી જોઈને ચિંતા થવા લાગી. માટે તેણે સઘન તપાસને અંતે દૂરના એક ગામના સ્મશાનની પીપળી પર વસતા અન્ય એક ઘુવડકુટુંબના કુલદીપક સાથે પોતાની પુત્રીની વાત ચલાવી. છોકરા-છોકરીની મુલાકાત સફળ રહી અને બંન્નેએ એકબીજાને પસંદ કર્યા. હવે વાત રહી વડીલો અને તેમના વહેવારની.
કન્યાના પિતાએ કહ્યું, ‘જ્યારે મારી છોકરીને તમારો દીકરો અને ઘર બંને પસંદ જ છે ત્યારે મારે કશુંય કહેવાનું રહેતું નથી. તમે ફરમાવો,’
‘મારે તો શું કહેવાનું હોય’ છોકરાના પિતાએ કહ્યું, ‘મારી પાસે તો સર્વશક્તિમાનની દયાથી બધું જ છે. પણ તમારે તમારી પુત્રીની સુખાકારી માટે થોડુંક આપવું પડશે.’
‘ફરમાવો.’ કન્યાના પિતાએ અધીરતાથી કહ્યું.
‘મારે તો કંઈ જ જોઈતું નથી’ છોકરાના પિતાએ વાતમાં મોણ નાખતા કહ્યું, ‘પણ તમારી પુત્રીની સુખાકારી માટે તમારે ૧૦૦ ઉજ્જડ ગામ આપવા પડશે જેથી તેઓ ખાઈ-પીને મજા કરી શકે.’
પુત્રીના પિતા થોડીક ક્ષણો માટે ચિંતિત બની ગયા અને પછી તેણે પ્રાર્થના કરી, ‘હે સર્વશક્તિમાન, અમારા રાજાને એક વર્ષ વધું જીવાડજે.’
(Leo Tolstoy)

बरबाद गुलिस्तान करने को बस एक ही उल्लु काफी है;
अन्जाम-ए-गुलिस्तान क्या होगा, हर शाख पे उल्लु बैठा है।

('ઈન્ટરનેટ પરથી')

મુખવાસ

[1] ઉતાવળે પરણીને આપણે નિરાંતે પસ્તાઈએ છીએ !

[2] ભેગા થવું એ શરૂઆત છે, ભેગા રહેવું તે પ્રગતિ છે, પરંતુ ભેગા મળી કામ કરવું તે સફળતા છે.

[3] ‘નથી’ તેની ચિંતા છોડશો તો ‘છે’ તેનો આનંદ માણી શકશો.

[4] જીભ કદાચ તોતડી હશે તો ચાલશે, પરંતુ તોછડી હશે તો નહિ ચાલે.

[5] મેળવજો નીતિથી, વાપરજો પ્રીતિથી, ભોગવજો રીતિથી, તો બચી જશો દુર્ગતિથી.

[6] દુશ્મન કરતાં દોસ્તને માફ કરી દેવાનું કામ વધુ કપરું છે…!!

[7] જરૂર કરતાં વધારે જમવું એટલે સ્મશાનમાં જવું !

[8] પત્નીની વાત પતિ ખરેખર સાંભળતો ત્યારે હોય છે, જ્યારે પોતાની પત્ની ઉચ્ચારતી ન હોય તેવો શબ્દેશબ્દ એ સમજી જતો હોય !

[9] લગ્ન જીવન સફળ બનાવવા માટે અનેક વાર પ્રેમમાં પડવું જરૂરી છે – હંમેશા એની એ વ્યક્તિ સાથે.

[10] માતાનું હૈયું એ શિશુની શાળા છે.

[11] એક કુટુંબનું જે નિર્માણ કરે છે ને તેને ટકાવી રાખે છે, અને જેના હાથ હેઠળ બાળકો ઊછરીને ખડતલ ને ચારિત્ર્યવાનનરનારીઓ બને છે, તે નારીનું સ્થાન એકમાત્ર ઈશ્વરની પછી આવે છે.

[12] સફળતાની સડક એવા પુરુષોથી ભરચક હોય છે – જેમને પીઠ પાછળથી એમની પત્નીઓ આગે બઢાવતી હોય છે.

[13] સર્જનહારની સમસ્ત સૃષ્ટિમાં સુંદરમાં સુંદર ને સૌથી દિવ્ય છે બાળકો.

[14] પ્રાણ એ પ્રથમ ભેટ, સ્નેહ એ બીજી અને સમજણ એ ત્રીજી.

[15] વસ્તુની નજીક જઈએ એટલે એનું સૌંદર્ય પ્રગટ થાય છે, પણ એનું કાવ્ય તો દૂરથી જ ખીલે છે.

[16] માણસ ફુલાવાનું જલ્દી સ્વીકારે છે, યોગ્ય રીતે પણ સંકોચાવાનું નહીં !

[17] સૌને મન ભરીને માણવું છે, જીવવું છે- પણ મન ક્યારેય ભરાતું નથી, પેટની જેમ !

[18] વ્યક્તિની પ્રસન્નતા એની આંતરિક સુંદરતા દર્શાવે છે, વિચારો એના મનોજગતના આંદોલનોનીસ્થિતિ બતાવે છે અને વર્તન એનાં હૃદયની ભાષા વ્યકત કરે છે.

[19] મનની વિચાર દષ્ટિને પણ મોતિયો આવે છે ખરો !

[20] જીવનનો પહેલો સંઘર્ષ મન સાથે કરવો પડે છે. કારણ કે એને નકારાત્મક વલણનો સહેલો રસ્તો જ પસંદ છે.

[21] માણસને મોતથી વધુ એનાં ‘ડર’ ની બીક લાગે છે !

[22] આદત ધીમેધીમે જરૂરિયાત બની જાય ત્યારે માનવીની મજ્બૂરી જીવનને મૂરઝાવી દે છે.

[23] પૃથ્વી પર લહેરાતાં ફૂલો, ફૂલો પર રહેલાં ઝાકળબિંદુઓઅને બાળકો ઈશ્વરના દસ્તખત છે.

[24] માણસનો વ્યવહાર અને વૃત્તિઓ એનું દર્પણ છે.

[25] આત્મપ્રશંસા જેવું કોઈ ઝેર નથી, આત્મનિંદા જેવું કોઈ અમૃત નથી !

[26] ખાઈમાં પડેલો બચી શકે, પણ અદેખાઈમાં પડેલો ન બચી શકે !

[27] પુરુષના જીવનમાં અહંકાર અને સ્ત્રીના જીવનમાં અલંકાર તોફાનો સર્જે છે.

[29] જે આળસુ છે તેને માટે જ ભગવાને આવતીકાલ સર્જી છે !


('ઈન્ટરનેટ પરથી')

પ્યાલો નહિં, તળાવ બનો

એક સંત ગુરૂના આશ્રમમાં એક નવો શિષ્ય રહેવા આવ્યો અને તે વારંવાર સંતગુરૂને પૂછતો કે જીવનમાં દુ:ખદર્દ આપણને આટલી બધી તકલીફ શા માટે પહોંચાડે છે અને તેમાંથી મુક્તિ કઈ રીતે મળી શકે?
એક દિવસ શિષ્યે જ્યારે ગુરૂને ફરી પાછો આ પ્રશ્ન પૂછ્યો ત્યારે ગુરૂએ તેને થોડું મીઠુ લઈ આવવા કહ્યું.જ્યારે પેલો ઉત્પાતિયો શિષ્ય મીઠુ લઈ પાછો આવ્યો એટલે સંતગુરુએ તેને એક પ્યાલામાં પાણી લઈ મીઠુ તેમાં ઓગાળવા કહ્યું. શિષ્યે તેમ કર્યું. ગુરુએ ત્યારબાદ એ પાણી શિષ્યને પી જવા કહ્યું અને પૂછ્યું તેને એ પાણીનો સ્વાદ કેવો લાગ્યો?
શિષ્યે જવાબ આપ્યો,"ખારો!"
ત્યારબાદ ગુરુએ શિષ્યને ચપટી મીઠુ હાથમાં લઈ પોતાની પાછળ પાછળ આવવા કહ્યું અને એ તેને પાસેના એક તળાવ તરફ દોરી ગયા. ત્યાં પહોંચ્યા બાદ ગુરુએ શિષ્યને મીઠુ તળાવના પાણીમાં નાંખવા કહ્યું અને પછી તળાવનું પાણી પીવા જણાવ્યું.
શિષ્યે ગુરુની આજ્ઞાનું કુતૂહલ સાથે પાલન કરતા મીઠુ તળાવમાં નાંખ્યું, ખોબામાં ભરાય એટલું પાણી તળાવમાંથી હાથમાં લીધું અને એ પાણી તે પી ગયો. તેના મોઢામાંથી થોડું પાણી બહાર ટપકી રહ્યું હતું એ તરફ આંગળી ચીંધી ગુરુ મહાત્માએ તેને પૂછ્યું,"તને આ તળાવના પાણીમાં મીઠાનો ખારો સ્વાદ વર્તાય છે?"
શિષ્યે જવાબ આપ્યો " બિલ્કુલ નહિં. મને પાણીનો સ્વાદ ખારો નહિં પણ મીઠો જ લાગે છે."

ગંભીર બની ગયેલા શિષ્યને પાસેના એક વૃક્ષના ઓટલે બેસાડી સંતે તેના માથે પ્રેમથી હાથ ફેરવ્યો. તેમને પોતાની યુવાની વેળા પોતાની પણ એ શિષ્ય જેવી જ સ્થિતી અને મનોદશા યાદ આવી ગયાં.તેમણે શિષ્યને પ્રેમપૂર્વક સમજાવતા કહ્યું "વત્સ, જીવનના દુ:ખદર્દો અને મીઠામાં લેશમાત્ર ફરક નથી.
જીવનમાં દુ:ખની માત્રા ચોક્કસ જ હોય છે,વધતી કે ઘટતી નથી.આમછતાં ખારાશ કે કડવાશનો આધાર (એ દુ:ખ ની આપણા પર થતી અસર કે તેની તીવ્રતા) આપણે તેને કયા પાત્રમાં મૂકીએ છીએ તેના પર રહેલો છે.
આથી જ્યારે તમે વેદના કે દુ:ખ અનુભવતા હોવ ત્યારે તમારે જરૂર છે માત્ર તમારી લાગણીઓના સંવેદના તંત્રને વિસ્તારવાની...
પ્યાલો નહિં, તળાવ બનો."

('ઈન્ટરનેટ પરથી')

ગર્વ થી કહો 'હું ભારતીય છું...'

હજી થોડાં દિવસો અગાઉ જ આપણે ભારતનો ૬૫મો સ્વતંત્રતા દિવસ ઉજવ્યો પણ આપણાં આ મહાન દેશનો ગૌરવપૂર્ણ ઇતિહાસ કદાચ આપણે વિસરી ગયાં છીએ.આવો આજે ઇન્ટરનેટ કોર્નરમાં ભારતનાં આ ગૌરવપૂર્ણ ઇતિહાસની ડોકિયું કરીએ...

નીચેનામાંના કેટલાક સત્યો કદાચ તમે જાણતા હશો. થોડા સમય અગાઉ તે એક જર્મન સામયિકમાં છપાયા હતા જે ભારત વિષેના ઐતિહાસિક સત્યો ઉપર આધારિત છે:

૧. 'પાઈ' (π) ની કિંમત સૌ પ્રથમ ગણનાર ભારતીય બુદ્ધાયન હતાં જેમણે પાયથાગોરસના સિદ્ધાંત તરીકે પ્રખ્યાત ભુમિતિના એક અતિ મહત્વના સિદ્ધાંતને પણ સૌ પ્રથમ વાર સમજાવ્યો હતો.બ્રિટીશ નિષ્ણાતોએ ૧૯૯૯માં સત્તાવાર જાહેરાત કરી હતી કે બુદ્ધાયનનું કામ છઠ્ઠી સદી જેટલું પુરાણું છે જે યુરોપિયન ગણિતજ્ઞો કરતાંયે પહેલાનું છે.

૨. અંકગણિત (Algebra), ત્રિકોણમિતિ(Trigonometry) અને કલન(Calculus) ભારતે વિશ્વને આપેલી ભેટ છે. વર્ગાત્મક સમીકરણો ૧૧મી સદીમાં શ્રીધરાચાર્યે શોધ્યા હતાં.ગ્રીક અને રોમન લોકો વાપરતા હતાં એ સૌથી મોટી સંખ્યા ૧૦૬ હતી,જ્યારે એ સમયે ભારતીયો ૧૦૫૩ જેટલી મોટી સંખ્યાનો ઉપયોગ કરતા હતાં.

૩. અમેરિકાના જેમોલોજિકલ ઇન્સ્ટિટ્યુટ મુજબ,ઈ.સ. ૧૮૯૬ સુધી,પૂરા જગતમાં હીરાઓનો એકમાત્ર સ્રોત ભારત દેશ હતો.

૪. અમેરિકા સ્થિત IEEE એ સાબિત કર્યું છે કે સદીઓથી મનાતી વાત કે મારકોની વાયરલેસ કમ્યુનિકેશનના પ્રણેતા હતા એ તથ્ય નથી. બિનતાર સંદેશવ્યવહાર(Wireless communication)ના ખરા પ્રણેતા ભારતીય વૈજ્ઞાનિક જગદિશચંદ્ર બોઝ હતાં.

૫. સિંચાઈ માટે પાણી સંગ્રહવાની ટાંકી અને બંધ સૌ પ્રથમ સૌરાષ્ટ્રમાં બંધાયા હતાં.

૬. શતરંજની શોધ ભારતમાં થઈ હતી.

૭. સુશ્રુત શસ્ત્રક્રિયાના પિતા ગણાય છે.આશરે ૨૬૦૦ વર્ષ પહેલા તેમણે તે સમયના તેમના આરોગ્ય વૈજ્ઞાનિક સાથીઓ સાથે મળીને સિઝેરિયન, મોતિયા,ફ્રેક્ચર અને મૂત્રાશયની પથરી જેવા ઓપરેશન સફળતાપૂર્વક કર્યા હતાં. એનેસ્થેશિયાનો પ્રયોગ પણ પ્રાચીન ભારતમાં પ્રચલિત હતો.

૮. જ્યારે જગતની ઘણી સંસ્કૃતિઓ જંગલમાં ભટકતી જનજાતિઓ,આદિવાસીઓની જ બનેલી હતી ત્યારે અંદાજે ૫૦૦૦ વર્ષ પહેલાં,ભારતીયોએ સિંધુના ખીણપ્રદેશમાં હડપ્પાની સંસ્કૃતિ વિકસાવી હતી.

૯. ઈ.સ. પૂર્વે ૧૦૦માં, અંકની સ્થાનિક કિંમત,દશક સંખ્યા પદ્ધતિની શોધ ભારતમાં થઈ હતી.




હવે અર્વાચીન ભારતની કેટલીક મહાન વિભૂતિઓ વિશે પ્રશ્નોત્તરી.જોઇએ તમને કેટલી ખબર છે!

સન માઈક્રોસિસ્ટમ્સ ના સહસંસ્થાપક કોણ છે?
જ. વિનોદ ખોસલા

૯૦ ટકા જેટલા કમ્પ્યુટર જેના પર ચાલે છે એ પેન્ટિયમ ચિપના સર્જક કોણ છે?
જ. વિનોદ ધામ

વિશ્વની સાતમા અને આઠમા ક્રમે આવતી સૌથી વધુ ધનિક વ્યક્તિ કોણ છે?
જ. ફોર્બ્સની યાદી પ્રમાણે રીલાયન્સના મુકેશ અંબાણી વિશ્વના સૌથી વધુ ધનિકોની યાદીમાં સાતમું અને લક્ષ્મી મિત્તલ આ યાદીમાં આઠમું સ્થાન ધરાવે છે.

ઈમેલ ને સૌથી વધુ પ્રખ્યાત બનાવનાર એક સમયે વિશ્વની નંબર-૧ વેબસાઈટ હોટમેલના સ્થાપક અને સર્જક કોણ છે?
જ. સબીર ભાટિયા

C, C++,યુનિક્સ જેવી સોફ્ટ્વેર લેંગ્વેજીસ નું જ્યાં સર્જન થયેલું એ A T & T બેલ લેબ્સ ના ભૂતપૂર્વ ભારતીય અધ્યક્ષ કોણ હતા?
જ. અરુણ નેત્રવલ્લી

હ્યુલેટ પેકાર્ડ ના જનરલ મનેજર રહી ચૂકેલા, E-speak ના સહસંસ્થાપક અને ૪૫ પેટન્ટ ધરાવનાર ભારતીય કોણ કોણ છે?
જ. રાજીવ ગુપ્તા

વિન્ડોઝ ૨૦૦૦ ના માઈક્રોસોફ્ટ ટેસ્ટીંગ ડિરેક્ટર કોણ છે?
જ. સંજય તેજરિકા

સિટીબેન્ક હાલનાં , મે-કિન્સી ના ભૂતપૂર્વ અને સ્ટાનચાર્ટના ભૂતપૂર્વ ભારતીય અધ્યક્ષ કોણ ?
વિક્રમ પંડિત , રજત ગુપ્તા અને રાના તલવાર

ભારતીયો વિષેની બીજી કેટલીક રસપ્રદ આપણને ગર્વ થાય એવી માહિતી:

આપણે ભારતીયો અમેરિકાના બધાં જ વંશજૂથોમાં સૌથી ધનાઢયોમાં સ્થાન ધરાવીએ છીએ, ત્યાંના ગોરાઓ અને સ્થાનિકો કરતાંયે વધારે સારા દેખાવ સાથે. અમેરિકામાં કુલ વસ્તીના દોઢ ટકા જેટલા જ (આશરે બત્રીસ લાખથી થોડાં વધુ) ભારતીયો છે છતાં -

અમેરિકાના ૩૮ ટકા ડોક્ટર્સ ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૧૨ ટકા વૈજ્ઞાનિકો ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૩૬ ટકા નાસા વૈજ્ઞાનિકો ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૩૪ ટકા માઈક્રોસોફ્ટ કર્મચારીઓ ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૨૮ ટકા આઈ.બી.એમ કર્મચારીઓ ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૧૭ ટકા ઇન્ટેલ વૈજ્ઞાનિકો ભારતીય છે.
અમેરિકાના ૧૩ ટકા ઝેરોક્સ કર્મચારીઓ ભારતીય છે.

ઉપર દર્શાવેલ માહિતીતો ટાંચણીની ટોચ જેટલી જ છે.આ યાદી લખવા બેસો તો દિવસો ઓછા પડે!

જો આપણને મહાન ભારતની આ ભવ્યતાના દર્શન, આજે આપણે જે ભારતમાં રહીએ છીએ તેમાં ન થતા હોય તો એનો સ્પષ્ટ અર્થ એ જ છે કે આપણે આપણી બધી તાકાત,આપણા સઘળા કૌશલ્યનો પૂરેપૂરો ઉપયોગ કરતાં નથી અને જો એ આપણે કરીએ તો આપણે ફરી એક વાર દુનિયા માટે ઉજ્જવળ પથદર્શક બની રહેનાર રાષ્ટ્ર બની શકીએ.ચાલો સૌ સાથે મળી ભારતના કલ્યાણ માટે મહેનત કરીએ.

ગર્વ થી કહો 'હું ભારતીય છું...'

('ઈન્ટરનેટ પરથી')

કદાચ જિંદગી બદલાઈ રહી છે!

[ ઇન્ટરનેટ પર એક સરસ મજાની હિન્દી કવિતા વાંચવામાં આવી.તેના રચયિતાની તો
જાણ નથી પણ એમાં રજૂ થયેલાં વિચારો મને સ્પર્શ્યા એટલે તેનો ભાવાનુવાદ આજે
ઇન્ટરનેટ કોર્નરમાં તમારી સૌ સાથે શેર કર્યો છે.આશા છે તમને ગમશે.
તમને આ કવિતા અને આ કટાર કેવા લાગે છે એ લખી મોકલશો તો આનંદ થશે!]

કદાચ જિંદગી બદલાઈ રહી છે!

જ્યારે હું નાનો હતો ત્યારે દુનિયા બહુ મોટી લાગતી હતી...

મને યાદ છે મારા ઘરથી સ્કૂલ સુધીનો એ રસ્તો જ્યાં શું શું નહોતું?

પીપરમીટની દુકાનો,જલેબીની લારી,બરફના ગોળા અને ઘણું બધું...

હવે ત્યાં 'મોબાઈલ શોપ' અને 'વિડીયો પાર્લર' છે,

છતાં સાવ સૂનું સૂનું લાગે છે...

કદાચ હવે દુનિયા સમેટાઈ રહી છે...



જ્યારે હું નાનો હતો ત્યારે સાંજ ખૂબ લાંબી રહેતી હતી..

હું હાથમાં પતંગની દોરી ખેંચી કલાકો સુધી તેને આકાશમાં ઉડાડ્યા કરતો હતો..

એ લાંબી 'સાયકલ રેસ',એ બાળપણની રમતો,રોજ સાંજે થાકીને લોથ થઈ જવું,

હવે સાંજ નથી પડતી,દિવસ આથમે છે અને સીધી રાત પડી જાય છે.

કદાચ સમય પણ સમેટાઈ રહ્યો છે...



જ્યારે હું નાનો હતો કદાચ દોસ્તી ખૂબ પાક્કી થયા કરતી હતી...

દિવસ આખો એ અલગારી રખડપટ્ટી મિત્રોના વૃંદ સાથે,દોસ્તોના ઘેર જ ખાવાનું...

અત્યારે પણ મારા ઘણાં મિત્રો છે પણ કોણ જાણે મિત્રતા ક્યાં ખોવાઈ ગઈ છે?

જ્યારે જ્યારે ટ્રાફિક સિગ્નલ પર મળીએ ત્યારે 'Hi' થઈ જાય છે અને અમે

પોતપોતાના રસ્તે ફંટાઈ જઈએ છીએ,

હોળી,દિવાળી,જન્મદિવસ,નવા વર્ષના અનેક SMS આવી જાય છે...

કદાચ હવે સંબંધો બદલાઈ રહ્યા છે...



જ્યારે હું નાનો હતો ત્યારે રમતો પણ અજબ ગજબની રમાતી હતી...

થપ્પો,પકડાપકડી,લંગડી,ડબ્બા આઈસ પાઈસ,ગાંધીજી કહે છે કે...,ગોળ ગોળ ટામેટું...

હવે ઇન્ટરનેટ અને ઓફિસમાંથી ફુરસદ જ નથી મળતી.

કદાચ જિંદગી બદલાઈ રહી છે...



જિંદગીનું સૌથી મોટું સત્ય એ જ છે...જે મોટે ભાગે કબ્રસ્તાન બહાર બોર્ડ પર લખ્યું હોય છે...

'મંઝિલ તો આજ હતી મારી, બસ જિંદગી પસાર થઈ ગઈ મારી અહિં આવતા આવતા...'

જિંદગીની પળો ખૂબ નાની નાની હોય છે...

ગઈ કાલ વિતી ગયેલી વાત છે તો આવતી કાલ માત્ર સપનામાં જ હોય છે..

હવે બચી ગયેલી આ ક્ષણોમાં...

આશાઓ ભરી આ જિંદગીમાં,

આપણે સૌ માત્ર દોડી રહ્યા છીએ...

થોડી ગતિ ધીમી કરો,

મારા મિત્ર,

જીવનને માણો...

સુખેથી જીવો અને બીજાઓને જીવવા દો..


('ઈન્ટરનેટ પરથી')